In de Schaduw van de Kunst.

Alsof er een tijdklok afging, zo overrompelend en onverbiddelijk zwermden de suppoosten van Boijmans uit over de afdelingen van het Museum. Je hoorde hun mantra aanzwellen: ‘Wij gaan sluiten.’ Het was vrijdagmiddag 5 voor 5.

Eerlijk gezegd was het me eerder opgevallen hoe je bij Museum Boijmans uitermate voortvarend naar de uitgang wordt gedirigeerd als het rond sluitingstijd is. Zelfs bij officiële openingen. Maar deze keer was er iets opmerkelijks aan de hand. Het visioen van de vrijdag-avond-prak werkte blijkbaar als een katalysator met atoomkracht. De ene suppoost had nog maar net gezegd dat het Museum ging sluiten of de volgende herhaalde die zin, alsof je van niets scheen te weten. Bij het verlaten van de zaal richting het trappenhuis kwam de volgende suppoost alweer: ‘Wilt u onmiddellijk naar de uitgang gaan.’

Mijn Oom stond nog net een filmpje te maken, toen een derde suppoost dwingend zei: ‘Wilt u nu heel snel die foto afmaken.’ En vrijwel direct daar aan toevoegde: ‘Mijnheer, ik heb u iets gevraagd. Wilt u onmiddellijk naar de uitgang gaan.’

Beneden zat mijn Tante te wachten met mijn nicht. Wij waren nauwelijks aangekomen in de centrale hal of iemand riep: ‘Wij gaan sluiten.’ Mijn Oom en ik gingen beduusd de jassen halen en ook daar werden wij verrast door een suppoost. Een dame kwam met spoed op ons aflopen: ‘Wilt u onmiddellijk naar de uitgang gaan.’

Wij liepen naar mijn Nicht en mijn Tante om hen in de jassen te helpen. Uit het niets kwam een 2e vrouwelijke suppoost aangesneld: ‘Wij gaan sluiten.’ Mijn Oom keek haar verbijsterd aan: ‘Ja, dat is – overduidelijk.’ Kortom, na dit spitsroeden lopen gingen wij naar de uitgang, waar de suppoost bij de deur herhaalde: ‘Wilt u nu allemaal het gebouw verlaten.’ Mijn Oom keek hem aan – en zei – niets.

‘Weet je’ – zei mijn Tante buiten – ‘bij de Bijenkorf hebben ze zo’n zacht dingdong geluidje, gevolgd door een oproep aan de bezoekers van de Bijenkorf – zelfde verhaal, maar een stuk minder irritant – wie wil er nog terugkomen op een plek waar je zo wordt uitgezwaaid?’

Mijn Tante heeft recht van spreken en mijn Oom recht van zwijgen. Jarenlang hebben zij het Museum gesponsord, door bij ieder boekjaar een bedrag van minstens 4 nullen over te maken. Voor nieuwe aankopen of bijzondere projecten. Hun naam staat prominent in de witte stenen muur van de gang naar de grote zaal gegraveerd. Samen met al die andere gulle gevers waar het Museum in deze tijd van afhankelijk is. Het was niet de eerste keer dat mijn Tante geïrriteerd raakte.

Toen mijn nicht een jaar eerder rondliep in de Apollo installatie van Olaf Nicolai op de binnenplaats van het Museum bleek de vloerschildering niet alleen te excelleren door zijn lijnenspel. Door het Dazzle Camouflage effect triomfeerde het ook als valkuil. Mijn nicht merkte door dit effect een niveauverschil in het asfalt niet op en verstuikte op pijnlijke wijze haar enkel. Ze heeft meer dan een jaar last gehad van deze blessure en haar zomervakantie viel in duigen. Het Museum reageerde met welgemeende excuses, maar ontkende dat een dergelijk ongeval het gevolg was van de vloerschildering. Andere medewerkers vertelden mijn nicht dat het niet de eerste keer was. Mijn Tante kreeg de indruk dat de kwestie niet serieus werd genomen. Uiteindelijk kreeg de Gemeente de schuld, voor het gebrekkige onderhoud – aan wat een plek in de openbare ruimte wordt genoemd – die binnenplaats.

In het eerste geval reageerde een PR medewerker, via Twitter: ‘Dit is minder. Zal het doorgeven want dat is natuurlijk niet de bedoeling.’ ‘Natuurlijk is dit niet de bedoeling’ zei mijn Tante ‘maar alles wat er gebeurt is uiteindelijk terug te voeren op beleid.’ En dat was nu juist de reden dat zij het Museum bezochten. Ook mijn Oom en Tante hebben een beleid. In dit geval misschien wel één van hun laatste besluiten. Ook Boijmans stond op het lijstje van mogelijke erfgenamen. ‘Wilt u onmiddellijk naar de uitgang gaan. Wij gaan sluiten. Mijnheer, ik heb u iets gevraagd. Wilt u onmiddellijk naar de uitgang gaan. Wilt u allemaal het gebouw verlaten.’

Mijn Oom en Tante hebben de richtlijnen van het personeel stipt opgevolgd. Ook zij zijn gevoelig voor dwang, net als de andere bezoekers van Boijmans, maar nog meer voor de juiste toon. Een betere instructie van de suppoosten zou op zijn plaats zijn. En van het PR-personeel, want de correspondentie met de dame die zich eerst niet bekend wilde maken – ze sprak namens de directie – liep op niets uit. Omdat ze blijkbaar niet begreep dat klanten mensen zijn en dat mensen geen gelijk willen krijgen, maar gehoord willen worden. ‘Kijk,’ zegt mijn Tante, ‘dat is de schaduwzijde van de kunst.’ ‘En wat vind je in de schaduw?’ vraagt mijn Oom met een knipoog, en geeft zelf het antwoord: ‘een botterik zonder manieren.’

In the Shadow of Art.

As if a time clock went off, so overwhelmingly and inexorably the Boijmans attendants swarmed out over the Museum’s departments. You heard their mantra swell: “We’re closing.” It was 5 to 5 on Friday afternoon.

To be honest, I had previously noticed how at Museum Boijmans you are extremely energetically directed to the exit when it is around closing time. Even at official openings. But this time something remarkable was going on. The vision of the Friday night mash acted as a catalyst with atomic power. One guard had only just said that the Museum was closing, or the next had repeated that sentence, as if you didn’t seem to know anything about it. When leaving the hall towards the stairwell, the next attendant came again: “Please go to the exit immediately.”

My Uncle was just about to make a video when a third attendant said compellingly, “Please finish that photo very quickly.” And added almost immediately: “Sir, I asked you something. Please go to the exit immediately. “

Downstairs my Aunt was waiting with my cousin. We had barely arrived in the central hall when someone shouted: “We are going to close.” My uncle and I went to get our coats in a daze, and there too we were surprised by a guard. A lady rushed to us: “Please go to the exit immediately.”

We walked to my Cousin and my Aunt to help them in their coats. Out of nowhere a second female guard came running up: “We are going to close.” My Uncle looked at her in bewilderment: “Yes, that is – it is very clear.” In short, after this wandering we went to the exit, where the guard at the door repeated, “Please all leave the building now.” My Uncle looked at him – and said – nothing.

‘You know’ – my Aunt said outside – ‘at the Bijenkorf department store they have such a soft dingdong sound, followed by an appeal to the visitors – same story, but a lot less annoying – who wants to come back to a place where you will be waved goodbye like this?’

My Aunt has the right to speak and my Uncle has the right to remain silent. For years they have sponsored the Museum, by transferring an amount of at least 4 zeros for each financial year. For new purchases or special projects. Their name is prominently engraved on the white stone wall from the hallway to the great hall. Along with all those other generous donors that the Museum depends on today. It was not the first time my Aunt had become irritated.

When my niece walked around the Apollo installation by Olaf Nicolai in the courtyard of the Museum a year earlier, the floor painting turned out to excel not only because of its lines. The Dazzle Camouflage effect also triumphed as a pitfall. My niece did not notice a difference in level in the asphalt due to this effect and painfully sprained her ankle. She suffered from this injury for over a year and her summer vacation fell apart. The Museum responded with heartfelt apologies, but denied that such an accident was the result of the floor painting. Other employees told my niece it was not the first time. My Aunt got the impression that the matter was not being taken seriously. Ultimately, the municipality was blamed for the lack of maintenance – of what is called a place in the public space – that courtyard.

In the first case, a PR employee responded via Twitter: “This is less. Will pass it on because that is of course not the intention. ”“ Of course this is not the intention, ”my Aunt said,“ but everything that happens can ultimately be traced back to policy. ”And that was precisely the reason that they visited the Museum . My Uncle and Aunt also have a policy. In this case, perhaps one of their last decisions. Boijmans was also on the list of possible heirs. “Please go to the exit immediately. We are going to close. Sir, I have asked you something. Please go to the exit immediately. Do you all want to leave the building. “

My Uncle and Aunt strictly followed the guidelines of the staff. They too are sensitive to coercion, just like the other visitors to Boijmans, but even more so to the right tone. Better instruction from the attendants would be in order. And from the PR staff, because the correspondence with the lady who did not want to identify herself at first – she spoke on behalf of the management – came to nothing. Because she didn’t understand that customers are people and that people don’t want to be proved right, but want to be heard. “Look,” says my Aunt, “that is the dark side of art.” “And what do you find in the shadows?” My Uncle asks with a wink, and answers himself: “a blunt man without manners.”

5 thoughts on “In de Schaduw van de Kunst.

  1. Lluís Bussé liked your post.

  2. Zit hier met een dikke glimlach je verhaal te lezen.
    Jammer voor Boijmans, werkelijke aandacht en rust had zoveel meer op kunnen leveren dan alle haastige activiteit om efficiency te winnen.

  3. Het blijft mensenwerk. Inmiddels is Boijmans aan het verbouwen. Ben wel benieuwd of dat ook qua aandacht en rust iets gaat veranderen. We gaan het zien Stan.

  4. Gerda Kazakou liked your post.

  5. Mathias Sager liked your post.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close