#147 Bewijslast

Iedere handeling is bewijs. Dat je ergens bent geweest, iets hebt gedaan. Des te ouder je wordt des te meer het lijkt dat je jezelf niet meer hoeft te bewijzen, dat is onzin. Iedere dag brengt vragen die beantwoord moeten worden door te tonen waar ik sta, wat ik doe of laat. Althans, als ik geloof dat dit zo hoort.

Het geloof in wat hoort kan ontregelend zijn. Zo leek het de bedoeling dat ik mij – sinds drie jaar – overgaf aan een regime om verandering van levensstijl mogelijk te maken. Hoofdzakelijk aanpassing van dieet en beweging. Het dieet veranderde drie keer en het bewegen werd langzaam opgevoerd, overigens zonder resultaat.

Frustrerend, ook al wees bloedonderzoek en een ECG uit dat dit alles stabiel was. Eigenlijk leek alle energie die ik in het veranderingsproces investeerde verspilde moeite. Een collega vroeg me terecht of ik eigenlijk wel plezier beleefde aan het vele wandelen en de veranderingen in mijn dieet. Helaas moest ik dat ontkennen.

Dus werd het tijd voor een pas op de plaats. Ik ging in staking. Daarmee gaf ik gevolg aan een motto dat me sinds jaar en dag aanspreekt: ‘als niets helpt, doe niets’. Niets doen schept ruimte om jezelf te observeren. Even afgezien van de vraag of mijn uitzicht bevalt – in deze nieuwe ruimte ontstaat ontspanning.

Deze ontspanning is een gevolg van het ‘even niet meer weten’. Heel fijn dus dat dit kan, dat dit mag – van mezelf. In een vorig leven – over 2 dagen is het negen jaar geleden dat Lide overleed – bestond geen ruimte voor ontspanning. Het was 24 uur per dag, 7 dagen in de week, 2 jaar lang, een zorgmachine laten draaien.

Daar gaat het hier niet om, wel om de ontbrekende factor – ikzelf. Dat ik blijkbaar geen zicht had op mijn eigen behoeften, op het feit dat ik ook een rol in dit verhaal speel, was me niet eerder opgevallen. Het is waar, het lichaam liegt nooit. Daarmee zijn er nog geen antwoorden, maar wel dit: kijken zonder bewijslast als beginnetje.


Burden of proof

Every act is evidence. That you’ve been somewhere, done something. The older you get the more it seems that you don’t have to prove yourself anymore, that’s nonsense. Every day brings questions that need to be answered by showing where I stand, what I do or don’t do. At least, if I believe it’s supposed to be that way.

The belief in what should be can be disruptive. For example, it seemed that I was supposed to surrender – for three years now – to a regimen to make lifestyle changes possible. Mainly adjustment of diet and exercise. The diet was changed three times and the exercise was slowly increased, but to no avail.

Frustrating, even though blood tests and an EKG showed that everything was stable. In fact, all the energy I invested in the change process seemed wasted. A colleague rightly asked me if I actually enjoyed the many walks and the changes in my diet. Unfortunately I had to deny that.

So it was time for a step back. I went on strike. With this I followed a motto that has appealed to me for many years: ‘if nothing helps, do nothing’. Doing nothing creates space to observe yourself. Quite apart from the question of whether I like my view – relaxation arises in this new space.

This relaxation is a result of ‘not knowing anymore what to do’. Very nice that this is possible, that this is allowed – by myself. In a past life – in 2 days it will be nine years since Lide died – there was no room to relax. It was 24 hours a day, 7 days a week, keeping a care machine running for 2 years.

That’s not what this is about, it’s about the missing factor – me. I hadn’t noticed before that I apparently had no insight into my own needs, about the fact that I also play a role in this story. It’s true, the body never lies. There are no answers yet, but there is this: looking without the burden of proof as a good start.


Advertisement

14 thoughts on “#147 Bewijslast

  1. Nog steeds heel vervelend dat het dieet en de beweging ondanks alle inspanningen niet voor het gewenste resultaat hebben gezorgd, maar fijn om te lezen dat je nu wel kan ontspannen 😊

    1. Blijft toch de essentie van alles.

  2. 🙏🏻👍🏻

  3. Persoonlijke motivatie en persoonlijke keuzes werken het best. Voor Ontspanning durven kiezen is trouwens erg dapper zeker de dag van vandaag. Gegroet, beste Huub. Annelies

    1. Dankjewel Annelies, voor de wederzijdse inspiratie!

      1. Dank je voor de verbetering van mijn tekst, ik kon er niet meer aan. 🙂

  4. josephineblom liked your post #147 Bewijslast.

  5. Gewoon lekker doen wat je leuk vind😀

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close