Het oog van de toeschouwer

Ouder en wijzer, wil het gezegde zeggen. Dat laatste is te hopen, wijsheid komt niet perse met de jaren, is eerder het gevolg van een instelling. Hoe je met het leven – jezelf en de anderen – omgaat en wat dat leven je als proces en uitdaging voorschotelt, zodat je ontdekt dat er – in het leven – eigenlijk geen keuze is. Jij betaalt, maar het leven bepaalt. Dat je geboren wordt in een situatie, met bepaalde ouders, binnen een familie, een milieu, een omgeving.

Daarbij hoort ook specifiek onderwijs, een loopbaan, een vervolgtraject – van een eigen leven opbouwen – dat gevormd wordt door diezelfde onderstroom. Zelfs qua kleding, huisvesting en levensstijl. Ook qua gedrag. Dat hebben we nooit van een vreemdeling. De appel en de boom staan vlak bij elkaar. Dit alles waar en onwaar tegelijk. Het leven – het grote geheel – heeft een bepaald soort mensen nodig om zijn eigen plannen waar te maken. Als je in de wieg bent gelegd als chirurg, advocaat, zakenman of ondernemer – zal het leven daar zijn eigen bedoelingen mee hebben. Het voordeel is meestal dat je dan ook de energie, drijfveren en ambities meekrijgt die nodig zijn voor dat bestaan.

Datzelfde geldt voor de musicus, zanger, de kunstenaar, de schrijver, dichter, architect of journalist. Zelfs binnen één gebied kom je heel veel lagen tegen. In werk of familie. Altijd een baas, bovenbaas en een eindbaas. Voor iedereen die eigen plek. Dat laatste lijkt niet altijd vanzelfsprekend, bijvoorbeeld in de puberale fase als je afzetten tegen de status quo op dat moment heel gezond is. Zo vind je je eigen weg. Op je 65ste verwacht je echter een andere wijsheid van jezelf. Juist dan zou je iedereen zijn eigen plek mogen gunnen – leven naar jouw persoonlijke inzicht. Makkelijk praten achteraf, ga er maar aan- of in staan, de borderline times.

Deze week kreeg ik bezoek van een muis. Tijdens een warme dag was hij vanaf het balkon de huiskamer in geglipt. Dat merkte ik pas de volgende morgen toen ik tot mijn verbazing ontdekte dat het behang in een hoek bij de balkondeur voor een deel was afgescheurd in kleine snippers. Mijn nicht, die ik telefonisch consulteerde zei meteen: ‘je hebt een muis in je huis’. Toen ik ging stofzuigen om de rommel op te ruimen kwam ik ook in de keuken, de muis – die blijkbaar onder de koelkast zat – schrok zo van het geluid dat hij spontaan onder het fornuis verdween.

De deur naar de keuken hield ik vanaf dat moment dicht. Als ik in de ochtend naar boven kwam zag ik op de vensterbank keutels en nieuwe snippers van behangpapier. Volgens een andere nicht hebben muizen een voorliefde voor behangsellijm. Die ochtend toog ik naar een bouwmarkt om muizenvallen te kopen. Die bleken niet te werken. Noch met pindakaas en ook niet met kaas. Vervolgens probeerde ik spekjes, gekookte rijst en havermout. Er gebeurde niets. Mijn andere nicht had het idee dat de muis aan lactose resistentie leed. Dan maar afwachten en bij warm weer deuren en ramen tegenover elkaar open zetten.

Na 8 dagen was het zover. De muis die intussen aardig uitgehongerd moet zijn geweest bewoog zich richting de balkondeur toen ik net op de bank lag. Hij zag dat ik hem zag, draaide zich om en liep terug richting de keuken. Daarna was hij opeens midden in de huiskamer en sprintte nu naar de uitgang. Met een sprongetje verdween hij op het balkon. Tot nu toe niet meer gezien. Ik blij dat ik geen levend wezen had hoeven om te brengen.

Ik moest denken aan het vogeltje van Brancusi (de beeldhouwer) die via een openstaand raam zijn atelier ingekomen was en de weg naar buiten niet meer kon vinden. Ook toen heeft het een hele tijd geduurd voor het vogeltje tot rust was gekomen, eens goed ging kijken hoe hij uit die ruimte kon komen. Op een dag vloog hij zomaar weg. Sommige dingen regelen zichzelf, zoals alles, eigenlijk.


The eye of the beholder

Older and wiser, the saying goes. The latter is to be hoped, wisdom does not necessarily come with age, it is rather the result of an attitude. How you deal with life – yourself and others – and what that life presents you as a process and challenge, so that you discover that – in life – there is really no choice. You pay, but life decides. That you are born in a situation, with certain parents, within a family, an environment, surroundings.

This also includes specific education, a career, a follow-up trajectory – building one’s own life – that is formed by the same undercurrent. Even in terms of clothing, housing and lifestyle. Also in behavior. We never got that from a stranger. The apple and the tree are close to each other. All this true and false at the same time. Life – the big picture – needs a certain kind of people to make its own plans come true. If you are born to be a surgeon, lawyer, businessman or entrepreneur – life will have its own intentions. The advantage is usually that you also get the energy, motivations and ambitions that are necessary for that existence.

The same goes for the musician, singer, artist, writer, poet, architect or journalist. Even within one area you will encounter many layers. In work or family. Always a boss, upper boss and a final boss. For everyone who has their own place. The latter does not always seem obvious, for example in the pubertal phase when you are up against the status quo at that moment, very healthy. That’s how you find your own way. However, at 65 you expect a different wisdom from yourself. Just then you should be able to give everyone their own place – live according to your personal insight. Easy to talk afterwards, just turn it on or stand in it, these borderline times.

This week I got a visit from a mouse. During a hot day, he had slipped from the balcony into the living room. I only noticed this the next morning when I discovered to my surprise that the wallpaper in a corner near the balcony door had partly torn off into small chips. My niece, whom I consulted by phone, immediately said: ‘you have a mouse in your house’. When I went to vacuum to clean up the mess, I also came into the kitchen, the mouse – which was apparently under the fridge – was so startled by the sound that it spontaneously disappeared under the stove.

I kept the door to the kitchen closed from then on. When I came up in the morning I saw droppings and new shreds of wallpaper on the windowsill. According to another cousin, mice have a predilection for wallpaper glue. That morning I went to a hardware store to buy mousetraps. They turned out not to work. Neither with peanut butter nor with cheese. Then I tried bacon, boiled rice and oatmeal. Nothing happened. My other niece had the idea that the mouse suffered from lactose resistance. Then just wait and open doors and windows opposite each other in warm weather. After 8 days it was time.

The mouse, who must have been quite starving by now, moved towards the balcony door when I was just lying on the couch. He saw that I saw him, turned and walked back to the kitchen. Then he was suddenly in the middle of the living room and now sprinting to the exit. With a small jump he disappeared onto the balcony. Not seen until now. I’m glad I didn’t have to kill a living being.

I was reminded of Brancusi’s bird (the sculptor) who had entered his studio through an open window and could no longer find the way out. Even then it took a long time before the bird had come to rest, he went to see how he could get out of that space. One day he just flew away. Some things sort themselves out, like everything else, really.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close