#79 Bij twijfel even schudden

Het is nog redelijk vroeg in de ochtend. Later op deze zomerdag zal de hitte het leven stilleggen, of op zijn minst vertragen. Ik vraag me af of ik nu aan deze tekst ga werken of eerst onder de douche wil gaan. Natuurlijk, het is nooit te laat voor een mooi compromis. Eerst deze zinnen, dan douchen en daarna verder met de tekst. Twijfel ik nog? Nee, het is net als met de mobiele telefoon van mijn nicht die af en toe kuren vertoont, zet je hem uit dan werkt hij na het opstarten weer helemaal naar wens. Het leven kan zo simpel zijn.

Zo is er altijd wel iets dat verdwijnt. Liefdes, illusies, afhankelijkheid en irreële verwachtingen. Dit gaat steeds over verlies. Noodzakelijk verlies. Om te kunnen groeien moeten we in iedere fase van ons leven loslaten. Telkens weer iets anders. Afscheid nemen van bagage die van geen belang meer is, hoogstens een obstakel. Dat kun je pas zien als je ‘dat wat tot het verleden behoort’ in je handen houdt, er een blik op geworpen hebt. Pas dan kun je de volgende stap maken en zeggen: ‘kijk mamma, ik spring het onbekende in, met lege handen’.

In de tussentijd van ‘het oude loslaten en het nieuwe omarmen’ hoop je begrip en inzicht te ontwikkelen. Niet altijd een intellectuele exercitie trouwens. Deze tussentijd is vooral een overgang tussen as vegen en de tuin verzorgen. Ieder mens is wat dat betreft een reiziger. We gaan op stap en komen aan. In de ruimte tussen twee stadia wordt je wel geacht zelf in je levensonderhoud te voorzien. Als vreemdeling of beginner start je met de vuile klusjes. Naarmate je groeit en vertrouwen krijgt – zowel intern als extern – wordt je dagbesteding aangenamer. Het motto Travel light – inside and outside – loont in zulke situaties.

Toch zijn ze lastig te vatten die overgangsrites, de verandering tussen uitersten – dag en nacht, jong en oud, leven en dood, de innerlijke- en de uiterlijke levenslijn – de basis van zintuiglijke ervaringen. Wat daarbij voor extra verwarring zorgt is de werking van ons brein. Zintuiglijke ervaringen zijn een vorm van illusie. Illusie in de zin van bedrieglijk. De menselijke geest kan gemakkelijk betoverd raken door de fascinatie van begeerte en afkeer. Twee kanten van dezelfde medaille. De middenweg brengt de reiziger thuis in het heden, als je alle hoop laat varen. Niets meer te bereiken of te verwezenlijken. Vorm wordt vormloos en transformeert naar zijn tegendeel als dans in de tijd. Je ontspant en luistert naar het zachte prevelen van het orakel. Kun je dit nog volgen?

Een ander ongemakkelijk element van de illusies waaronder we leven is de factor ruimte en tijd. Als kind weet je al dat een zeepbel groeit in grootte, zelfs kan gaan zweven, tot het moment dat ze uiteenspat. Ook wolken lossen moeiteloos op terwijl ze voorbijtrekken aan de hemel. Veel lastiger is het ons eigen bestaan als van voorbijgaande aard te zien of als zodanig te ervaren. Juist omdat bestaan in en door de tijd het mogelijk maakt te geloven in de permanentie van het lichaam en de geest. Onszelf als vergankelijk beschouwen is geen geringe opgave. Zelfs als we gedurende ons leven ervaring hebben opgedaan met afscheid nemen van bekenden, familie en geliefden. Toch is bestaan en vergaan geen goocheltruc.

Kan het nog complexer? Of kiezen we voor eenvoud? Twijfel cultiveren is vaak een kwestie van ongemakkelijke vragen durven stellen. Vooral aan jezelf en indien gewenst ook aan een ander. Hoe simpel kan het leven zijn? Even schudden?


When in doubt, shake

It is still fairly early in the morning. Later on this summer’s day, the heat will bring life to a halt, or at least slow it down. I wonder if I’m going to work on this text now or take a shower first. Of course, it’s never too late for a nice compromise. First these sentences, then shower and then continue with the text. Am I still in doubt? No, it’s just like my niece’s mobile phone that occasionally malfunctions, if you turn it off then it works completely as desired after it has been started up. Life can be so simple.

So there is always something that disappears. Loves, illusions, dependence and unreal expectations. This is always about loss. Necessary loss. In order to grow, we must let go at every stage of our lives. Something different every time. Saying goodbye to baggage that is no longer important, at most an obstacle. You can only see that if you hold ‘that which belongs to the past’ in your hands, have cast a glance at it. Only then can you take the next step and say: ‘Look mom, I’m jumping into the unknown, empty-handed’.

In the meantime of ‘letting go of the old and embracing the new’ you hope to develop understanding and insight. Not always an intellectual exercise, by the way. This interim period is mainly a transition between sweeping ashes and tending the garden. Everyone is a traveler in that regard. We go out and arrive. In the space between two stages, you are expected to provide for your own livelihood. As a stranger or novice you start with the dirty jobs. As you grow and gain confidence – both internally and externally – your daytime activities become more pleasant. The motto Travel light – inside and outside – pays off in such situations.

Yet it is difficult to grasp those rites of passage, the change between extremes—day and night, young and old, life and death, the inner and outer lifeline—the basis of sensory experience. What causes additional confusion is the functioning of our brain. Sensory experiences are a form of illusion. Illusion in the sense of deceptive. The human mind can easily become enchanted by the fascination of greed and aversion. Two sides of the same coin. The middle way brings the traveler home to the present, if you let go of all hope. Nothing more to achieve or accomplish. Form becomes formless and transforms into its opposite as a dance in time. You relax and listen to the soft murmur of the oracle. Can you still follow this?

Another uncomfortable element of the illusions we live under is the space and time factor. As a child you already know that a bubble grows in size, can even float, until the moment it bursts. Clouds dissolve effortlessly as they pass in the sky. It is much more difficult to see our own existence as transient or to experience it as such. Precisely because existence in and through time makes it possible to believe in the permanence of the body and mind. Seeing ourselves as perishable is no small task. Even if during our lives we have gained experience with saying goodbye to acquaintances, family, loved ones. Yet existence and perishing is not a magic trick.

Can it be more complex? Or do we opt for simplicity? Cultivating doubt is often a matter of daring to ask uncomfortable questions. Especially to yourself and if desired also to someone else. How simple can life be? Just shake?


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close