#77 Het geheugen als archief

Op een zomeravond – begin juli – zingt een merel zijn avondlied dat mij bereikt via de openstaande balkondeur. Dat lied roept herinneringen op aan andere zomers. Zomers die op een bepaald moment hun hoogtepunt bereiken en zich dan langzaam en traag opmaken om afscheid te nemen. Dat gevoel noopt me deze regels te schrijven, met als belangrijkste reden het bewustzijn dat de aanwezigheid van een geheugen niet per definitie voor altijd is.

Niet alleen de dood kan een einde maken aan geleefd leven – al dan niet gedeelde herinneringen – er zijn ook andere menselijke vormen van traag verlies die de identiteit, emoties en de feiten doen vervagen in een mistig landschap dat uiteindelijk alleen nog bestaat uit licht of duisternis. Waarmee ik maar wil zeggen dat als ik nog iets wil melden daar niet te lang mee moet wachten.

Een vraag die zich hierbij opdringt is van hoeveel belang dit alles is. Duidelijk mag zijn dat deel uitmaken van de geschiedenis, welke dan ook, niets meer of minder dan een loterij is. Zelf heb ik wat dat betreft al jong ervaring opgedaan met mediabelangstelling. Toegegeven, meestal gaat het er om dat je iets wilt delen, informatie of een activiteit, waar vanwege de levensvatbaarheid toch wel enige belangstelling voor moet zijn. Er zit natuurlijk wel een keerzijde aan. Voor die belangstelling betaal je de prijs van beschikbaarheid voor het spel van ook een bron kunnen zijn die bruikbaar is. Dat kan ook teveel worden.

Het voordeel van het teveel is dat het je op natuurlijke wijze terug doet trekken in de anonimiteit. Sneller dan je zou denken ben je totaal vergeten, tot je weer aan de ratel draait. Doe je dat niet dan is het wel zo rustig. Er zijn nu eenmaal van die tijden dat geen bel meer doen rinkelen veruit te prefereren valt dan het tegenovergestelde. Zeker als je het spel begrijpt.

Dat spel gaat toch over het personage dat je vorm geeft door je leven, je werk en je relaties. Waarmee je, gewild of niet, een verhaal schrijft dat bestaat uit feiten, emoties en identiteit. Het mag waar zijn dat juist daar niets van overblijft, op de lange duur, dat maakt het nog niet onnut die herinneringen alsnog op te diepen, al is het maar voor een laatste verschijning op het toneel van het geheugen. Zo blijkt het geheugen als archief tijdelijk, vergankelijk, en momenteel – als het lied van een merel. Het verschijnt en verdwijnt in een oogwenk, dus pas op of het is weg.

Memory as archive

One summer evening – early July – a blackbird sings its evening song that reaches me through the open balcony door. That song evokes memories of other summers. Summers that reach their peak at some point and then slowly and sluggishly prepare to say goodbye. That feeling compels me to write these lines, the main reason being the awareness that the presence of a memory is not necessarily forever.

Not only death can put an end to lived life – memories shared or not – there are also other human forms of slow loss that blur identity, emotions and facts in a misty landscape that ultimately consists only of light or darkness . I just want to say that if I want to report something, don’t wait too long.

A question that arises here is how important all this is. It should be clear that being part of history, whatever it is, is nothing more or less than a lottery. I myself have gained experience with media interest at a young age. Admittedly, most of the time it’s about wanting to share something, information or an activity, for which there must be some interest due to its viability. There is, of course, a downside. For that interest you pay the price of availability for the game from also being able to be a resource that is usable. That can also become too much.

The advantage of the excess is that it naturally draws you back into anonymity. You’ll be completely forgotten sooner than you might think, until you turn the ratchet again. If you don’t, it’s so quiet. There are times when not ringing a bell is by far preferable than the opposite. Especially if you understand the game.

After all, that game is about the character you shape through your life, your work and your relationships. With which you, willed or not, write a story that consists of facts, emotions and identity. It may be true that nothing of this remains, in the long run, that does not make it useless to dig up those memories, if only for one last appearance on the stage of memory. Thus memory as an archive turns out to be temporary, transient, and currently – like the song of a blackbird. It appears and disappears in an instant, so watch out or it’s gone.


1 thought on “#77 Het geheugen als archief

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close