On the road with Curtis ‘Dance’ Hamilton, in search for America.


I failed my driving test. A wimpy mistake, a laborious parking stitch in Duncan, British Columbia in Canada. Because my plane took off ten days ahead, I had no time to retake the exam a week later. Well then back home.

After traveling across Vancouver Island, taking the ferry to Horseshoe Bay and, driving through Greater Vancouver, we arrived at the Greyhound Bus Terminal. There Vince Delogne and I said goodbye. June 1978.

All along I had been talking about it that I didn’t care at all anymore, the only difference being that I would be back home without a driver’s license. So that I had messed up the whole trip, at least its purpose.

I had to wait for the bus to leave for the U.S.A. only an hour or two later. I wanted to go there now because I had come through Canada first and change of view was welcome. In the meantime I felt a bit recovered from the exam worries and in a good mood full of anticipation I gave my last change to a dark man and his daughter. They had bought a ticket to Seattle from their last pennies and now nothing more for drinks and oral supplies.


After loading the luggage and the driver’s welcome ceremony – ‘Good Afternoon, my name is Bill Murphy, your driver on coach 5375. As you know smoking is only allowed in the smoking section and no cigars, pipes, and cigarettes with something in it. Alcohol is prohibited, radios can only be used if you are in the possession of an earplug. Thank you for taking Greyhound, hope you enjoy your trip’. – the bus finally turns out of the garage, on its way through the city, towards the freeway.

After a three hour drive we reach the border.

A smooth customs officer asks some routine questions: “Where are you from” and “Where are you going”? I answer: “Have visited friends in Canada and am now on my way to New York for my plane to the Netherlands”. An elderly man is taken apart. The customs officers search inside his clothes. Funny, because enough suspicious-looking figures have come on the bus. When the old man has dressed again we continue towards Bellingham, the first city across the border, where many Canadians come to shop tax-free on weekends. A boring gray city. I thought Canadian cities were already more attractive and cleaner than those sad American cities, which are only brightened up by skyscrapers and neon lights. Without Times Square, New York would look very different.


We go on. The man sitting next to me looks like Clint Eastwood. He is on his way to Everett with his son and two daughters. My fellow traveler offers me a menthol filter cigarette. I noticed that many Americans and Canadians have just quit smoking or smoke menthol cigarettes. “I just quit smoking” is a sadly heard expression. It is night, so I have no view to enjoy it. There are no lampposts along the roads. Late in the evening we arrive in Seattle and slide out of the night into the light.

It is a beautiful city at night. This is how Rotterdam, my hometown, would look when you enter the city over the Van Brienenoord bridge. Thousands of lights and a harbor full of ocean liners. Seattle is also teeming with sailing ships moored between large cargo boats. What a light. One big neon fire in the darkness.

Within an hour we are at the bus station in the center of town. The terminal is one of the grossest I’ve seen so far. Dirty and run-down, full of bums and beggars. The coffee bar just closed so I’m out of luck. A cop with a large Colt 45 dangling along his thigh keeps an eye on things. Jimmy Carter smiles from the wall saying “Thanks for taking the bus and saving energy.” I inquire where I can still exchange traveler checks. Nowhere, but the counter wants to exchange my Canadian Dollar bills for U.S. Dollars. Now at least I can buy something to eat, plus some drinks and cigarettes for the road.

After a long wait, the bus finally leaves. It’s another tough trip from Seattle to New York – via the states of Montana, North and South Dakota, Minnesota, Illinois, and Pennsylvania – so I’m looking for a nice window seat in the smoking section.


An unadulterated Italian-American mother sits next to me. All night chatting loudly about her son who is in the army and the best technician in the U.S. Airforce in Vietnam. According to her. About the poor service of the Greyhound bus drivers, who are very casual guys. About her grandchildren, the high prices and adventures from her early years. At the age of twenty-four, she was a truck driver in Texas. And all while constantly boasting black coffee from her thermos. She rattles on, like a Lucille Ball incarnate with a slap on the plate. It all stops when we arrive in Spokane the next morning.

In Spokane I enter a restaurant. From this place, I have a great view of the Bus Station. I order coffee, bacon, fried eggs – with the sunny side up – toast with marmalade, baked potato, and donuts. After breakfast I buy some postcards, watercolors of the mountains in this region, and rodeo villages in Montana. Then I roam the empty streets for an hour.

“All Aboard”? The driver checks if everyone is there and then we leave again. The ride is long and it will even be almost non-stop for three days. This soon shows who is going through the journey to the end. Jeff is eighteen and going to his family in Philadelphia. Curtis from Seattle is on his way to his parents near New York. Phil is going to look for work in Chicago. It’s going to be a happy bunch back there on the bus. Now and then we slip into the toilet unseen to smoke a joint of Carl’s Colombian weed, sometimes three at a time. Just to have fun laughing and chatting fast. Curtis (Dance) is a good-looking, smooth-talking, dark-skinned man who will become my “travel buddy” to New York. As a soldier, he was stationed in Germany and visited the Netherlands. So he knows what I’m talking about. I, just 21, from little Holland in this incredibly big America.


When we stop in Fargo we enter a pub and order pizza and beer. Jeff also came along. We protect him as if he were related to one of us because minors are forbidden by law to drink a beer. Dance and Phil (who has Asian features) talk about Vietnam where they both went. “We blacks, man, we were safe from the Viet Cong. One night, our entire platoon thought that no VC was around. We were very wrong about that. In the morning we woke up and all whites were wasted. The throats cut from ear to ear.” All around us are those Vietcong boys making joints. They say, “this is a white race war against the yellow race, you blacks are our brothers. Go back to your women and children. You have no business here. This is a white men’s war.” No wonder those bleachers got pissed and shot our brothers. “Man, a bullet in your back from your white comrade.” He continues to rattle about returning to Seattle, where he found his wife pregnant with another. “Man, I don’t blame her, but if I catch that guy, he’ll get …” We return to the bus, which is faithfully waiting for us – like a dog.

The conversation continues on the bus. Dance tells about his childhood in Harlem. “It’s Gang Bang Bang in New Yawk City, Boy.” When he was sixteen, his parents sent him to family in Seattle because they feared he would end up in a gang. Two officers shot and killed a friend of Dance when he was fourteen. The undercover agents mistook his friend for a professional hitman. That friend was a member of a gang. His buddies sought justice and tied up the agents on a wrought iron gate.

My black friend is running wild. “Did I tell you the story of the elevator treatment yet?” “Well, if a police patrol doesn’t like you, they’ll pick you up and take you into an apartment building. The elevator stops on every floor and you get hit.” “Man, the cops go up and down and on every floor” … “Smack bang”. “Until you are black and blue.” “If I hadn’t left New York, I probably wouldn’t even be alive.”

His grandfather walked from Dallas in Texas to New York State in his early years. A former slave. He didn’t even know where his parents were. Dance explains why black people call each other brothers and sisters. “Who knows if the man or woman next to you is your grandmother, your niece, your cousin, or who-knows-who. That’s why we’re one big family, you know”.


The night is long. The bus shines in the moonlight. We rush the major roads and talk for miles. Thorough. We stop in villages, at motels, at restaurants. We have a drink or eat meals. Back in the Gray Dog on Four Wheels, Dance sings old blues songs. He’s doing devilishly well. So that the passengers cheer and shout when a song ends and Dance starts the next round. We get more and more excited and celebrate the clear night, our friendship, brotherhood. Dance now says he wants me to be his son’s godfather. We keep smiling. Then he gives me his braided band of black wool as a token of appreciation. “You know,” he says, “if you’re in New York later and someone sees that band on your arm, he’ll know you’re my friend and they should leave you alone.”


From then on, he also acts like the older brother I’ve never had. While I wait in vain for my cousin at the Chicago bus station, he watches my luggage and clearly shows that we belong together. In case that. I may be a bit naïve about that, he knows how things are in the world. Afterward it turns out that the telegram of my arrival did not reach my cousin in time. So I draw that conclusion myself and we move on to New York together.

When we leave Chicago it is a full day to our final destination. The bus is moving on. Every time we stop every three hours to fly into a roadhouse restaurant. His money is gone so I treat. We eat and drink. We take fruit on the road and leapfrog to keep the muscles supple. Finally we fall asleep. When we wake up many hours later, we see New Jersey rising in the distance. Then there is Manhattan. Fog frames the skyline. We say goodbye here in the Port Authority of New York and I know we will probably never see each other again. I suddenly feel alone, but that loneliness is accompanied by happiness. Happy because I know that somewhere in this great America there is a black deity called “Dance”. Curtis “Dance” Hamilton. His father, who saw him dancing as a little boy, looked at him laughing and said, “Curtis, from now on I call you Dance.” The German and Vietnamese girls begged: “Dance – “Oh Dance”- dance”! And he danced for them and made them crazy.


Here we stand for a moment, at the lockers, and do our friendship handshake once more, with the taps on the heart, the snapping fingers. “Right on brother, take good care of yourself”. I walk up Eighth Avenue, jump in a taxi that shoots up 42nd street and the driver rips me to my hotel.

First published as a story booklet in 1979: Seven thousand silver miles.


Op weg met Curtis ‘Dance’ Hamilton, op zoek naar Amerika.

Ik was gezakt voor mijn rijexamen. Een lullige fout, een moeizame parkeersteek in Duncan, British Columbia in Canada. Omdat tien dagen later mijn vliegtuig ging had ik geen tijd om een week later herexamen te doen. Wel, dan maar weer huiswaarts.

Na een reis over Vancouver Island, met de Ferry naar de Horseshoe Bay en een rit met de auto door Greater Vancouver kwamen we bij de Greyhound Bus Terminal. Daar namen Vince Delogne en ik afscheid. Juni 1978.

De hele weg lang had ik zitten praten over dat het me helemaal niets meer kon schelen, terwijl het enige verschil bestond uit het feit dat ik straks weer thuis zou zitten zonder rijbewijs. Dus dat ik de hele reis, althans het doel er van, had verprutst.

Ik moest wachten op de bus die pas een uur of twee later zou vertrekken naar de U.S.A.. Daar wilde ik nu naar toe, want de heenweg was ik door Canada gekomen en verandering van uitzicht welkom. Inmiddels voelde ik me weer wat bijgekomen van de examen beslommeringen en in een goede bui vol verwachting gaf ik mijn laatste kleingeld weg aan een donkere man en zijn dochtertje. Van hun laatste centen hadden zij een ticket gekocht naar Seattle en nu niets meer voor drank en mondvoorraad.


Na het inladen van de bagage en de welkomstceremonie van de chauffeur – Goedemiddag, mijn naam is Bill Murphy, je chauffeur in coach 5375. Zoals je weet is roken alleen toegestaan in de rookafdeling en geen sigaren, pijpen en sigaretten met iets erin. Alcohol is verboden, radio’s mogen alleen gebruikt worden als je in het bezit bent van een oordopje. Bedankt voor het nemen van Greyhound, ik hoop dat je van je reis geniet.. – draait de bus dan eindelijk de grote garage uit, op weg door de stad, richting freeway.

Na drie uur rijden bereiken we de grens. Een vlotte douanemeid stelt enige routinevragen: ‘Waar kom je vandaan’ en ‘Waar ga je heen’? Ik antwoord: ‘Heb vrienden bezocht in Canada en ben nu op weg naar New York voor mijn vliegtuig naar Nederland’. Een bejaarde man wordt apart genomen. De douaniers fouilleren hem. Komisch, want er zijn genoegverdacht uitziende figuren met de bus meegekomen. Als de oude man zich weer heeft aangekleed gaan we verder richting Bellingham, de eerste stad over de grens, waar veel Canadezen in de weekends belastingvrij komen winkelen. Een saaie grauwe stad. Ik vond Canadese steden toch al ooglijker en schoner dan die trieste Amerikaanse steden, die enkel worden opgefleurd door wolkenkrabbers en neonlichten. Zonder Times Square zou New York er heel anders uitzien.


We gaan verder. De man die naast me zit lijkt op Clint Eastwood. Hij is op weg naar Everett met zijn zoontje en twee dochters. Mijn medereiziger biedt me een menthol filtersigaret aan. Het viel me op dat veel Amerikanen en Canadezen net gestopt zijn met roken of menthol sigaretten roken. ‘Ik ben net gestopt met roken’ is een tot in den treure gehoorde uitdrukking. Het wordt nacht, zodat ik weinig uitzicht te genieten heb. Er staan geen lantaarnpalen langs de wegen.

Laat in de avond komen we in Seattle aan en schuiven we uit de nacht het licht in. Het is een prachtige stad bij avond. Zo zou Rotterdam, mijn geboortestad, er nu ook bij liggen, als je over de Van Brienenoordbrug de stad binnenkomt. Duizenden lichtjes en een haven vol oceaanstomers. Seattle kroelt tevens van zeilschepen die tussen grote vrachtboten in liggen. Wat een licht. Eén grote neonbrand in de duisternis. Binnen een uur zijn we bij het busstation in het centrum. De terminal is een van de goorste die ik tot nu toe heb gezien. Vuil en vervallen, vol met zwervers en bedelaars. De koffiebar sluit net, dus ik heb pech. Een agent met een grote Colt 45 langs zijn dijbeen bungelend houdt de boel in de smiezen. Jimmy Carter glimlacht vanaf de muur met de tekst ‘Thanks for taking the bus and saving energy’. Ik informeer waar ik nu nog traveler cheques kan wisselen. Nergens, maar de lokettist wil wel mijn Canadese Dollarbiljetten inwisselen tegen U.S. Dollars. Nu kan ik tenminste iets te eten kopen, plus wat drank en sigaretten voor onderweg.

Na lang wachten vertrekt de bus dan eindelijk. Het is vanaf Seattle naar New York – via de staten Montana, North en South Dakota, Minnesota, Illinois en Pennsylvania – nog een forse tocht, dus ik zoek een mooi plekje bij het raam in de rooksectie.


Er komt een onvervalste Italiaans-Amerikaanse moeder naast me zitten. Die de hele nacht keihard tegen me aan zit te kletsen over haar zoon die in het leger zit en in Vietnam de beste technicus van de U.S. Airforce was. Over de slechte service van de Greyhound buschauffeurs, wat juist hele fidele kerels zijn. Over haar kleinkinderen, de hoge prijzen en over avonturen uit haar jonge jaren. Op haar vierentwintigste was ze vrachtwagenchauffeur in Texas. En dat allemaal terwijl ze zich constant oppept met zwarte koffie uit haar thermosfles. Ze ratelt aan één stuk door, als was ze een vleesgeworden Lucille Ball met een tik in de plaat. Het stopt allemaal als we de volgende ochtend aankomen in Spokane.

In Spokane ga ik een restaurant binnen. Vanuit de zaak heb ik een prima uitzicht op het Bus Station. Ik bestel koffie, bacon, gebakken eieren – with the sunny side up – toast met marmelade, gebakken aardappel en donuts toe. Na dit ontbijt koop ik wat ansichtkaarten, aquarellen van de bergen in deze streek en rodeodorpen in Montana. Daarna zwerf ik een uurtje door de nog lege straten.

Als de bus vertrekt zit ik naast een jonge Amerikaan. We praten over het land en hij zegt: ‘één ding is zeker, het is een goede plek om je eigen ding te doen’. Terwijl hij zijn sigaar in de asbak legt voegt hij daaraan toe: ‘Ik hoop dat je het niet erg vindt als ik mijn sigaar hier parkeer’. Carl is 24 en op weg naar Billings. Hij is gezet en heeft een pak aan. Onderweg probeert hij zo snel mogelijk dronken te worden. In de eerste plaatst om de slaap te kunnen vatten op deze eindeloze tocht. Ten tweede omdat alle kroegen in Billings gesloten zullen zijn als we daar vanavond aankomen. Onderweg stopt de bus om de drie uur. In kleine dorpjes levert hij passagiers, kranten en pakketten af. Ondertussen wurmt de meute zich de koffiebar of de slijterij binnen.

‘Iedereen aan boord’? De chauffeur controleert nog even of we er allemaal zijn en dan vertrekken we weer. De rit duurt lang en het zal zelfs drie dagen non-stop rijden worden. Daardoor blijkt al vlug wie de reis tot het einde meemaakt. Jeff is achttien en gaat naar familie in Philadelphia. Curtis uit Seattle is op weg naar zijn ouders in de buurt van New York. Phil gaat werk zoeken in Chicago. Het wordt een vrolijke boel daar achter in de bus. Af en toe glippen we ongezien de WC in om dan, soms wel met zijn drieën tegelijk, een joint van Carl’s Columbiaanse wiet te roken. Om ons dan weer lachend en rap kletsend te amuseren. Curtis (Dance) is een goed uitziende, vlot sprekende, donkere man, die mijn ‘reismaatje’ zal worden tot New York aan toe. Als soldaat is hij onder meer in Duitsland gelegerd geweest en heeft ook Nederland bezocht. Hij weet dus waarover ik praat. Ik, net 21, uit het kleine Holland in dit onwijs grote Amerika.


Als we in Fargo stoppen gaan we een pub binnen en bestellen pizza’s en bier. Ook Jeff is meegekomen. We nemen hem in bescherming, als was hij familie van één van ons, want het is voor minderjarigen bij wet verboden om een biertje te drinken. Dance en Phil (die Aziatische trekken heeft) praten over Vietnam waar ze beiden geweest zijn. ‘Wij zwarten, man, wij waren veilig voor de Vietcong. Op een nacht dacht ons hele peloton dat er geen enkele VC in de buurt was. Daar hadden we ons lelijk in vergist. In de ochtend werden we wakker en alle blanken waren kapot. De keel doorgesneden van oor tot oor’. Rondom ons zitten die Vietcong knapen joints te draaien. Ze zeggen: ‘dit is een oorlog van het blanke ras tegen het gele ras, jullie zwarten zijn onze broeders. Ga terug naar jullie vrouwen en kinderen. Jullie hebt hier niets te zoeken. Dit is een oorlog van blanke mannen’. Geen wonder dat die bleekscheten pisnijdig werden en onze eigen broeders neerknalden. ‘Man, een kogel in je rug van je eigen blanke kameraad’. Hij ratelt verder over zijn terugkeer naar Seattle, waar hij zijn vrouw zwanger vond van een ander. ‘Man, ik geef haar niet de schuld, maar als ik die vent te pakken krijg dan krijgt hij …’. We gaan terug naar die bus, die trouw als een hond op ons staat te wachten.

In de bus gaat het gesprek verder. Dance verteld over zijn jeugd in Harlem. ‘It’s Gang Bang Bang in New Yawk City, Boy’. Toen hij zestien was stuurden zijn ouders hem naar familie in Seattle, omdat ze bang waren dat hij anders in een bende zou verzeilen. Twee agenten schoten een vriend van Dance dood toen hij veertien was. De undercover agenten hadden zijn vriend aangezien voor een professional hitman. Die vriend was wel lid van een bende. Zijn makkers zochten gerechtigheid en knoopten de agenten op aan een smeedijzeren hek. Mijn zwarte vriend raakt nu pas goed op dreef. ‘Heb ik je al het verhaal van de liftbehandeling verteld’? ‘Wel, als een politiepatrouille jou niet mag dan pakken ze je op en nemen je mee een flatgebouw in. Op elke etage stopt de lift en krijg je klappen’. ‘Man, de kit gaat naar boven en naar beneden en op elke etage’… ‘Klappen’. ‘Net zo lang tot je bont en blauw bent’. ‘Als ik niet uit New York was weggegaan dan leefde ik waarschijnlijk niet eens meer’.

Zijn opa heeft in zijn jonge jaren nog van Dallas in Texas naar New York State gelopen. Een voormalige slaaf. Hij wist niet eens waar zijn eigen ouders waren. Dance verklaart daarmee waarom zwarte mensen elkaar broeders en zusters noemen. ‘Wie weet of de man of vrouw naast je wel je oma is, je nicht, je neef of wie-weet-wie. Daarom zijn we één grote familie, weet je wel’.


De nacht is lang. De bus glimt in het maanlicht. We snellen over de grote wegen en praten mijlen lang. Door en door. We stoppen in dorpjes, bij motels, bij restaurants. We drinken wat of schransen maaltijden weg. Terug in de Grijze Hond op Vier Wielen zingt Dance oude blues liedjes. Hij doet het verduiveld goed. Zodat de passagiers juichen en joelen als een lied ten einde is en Dance de volgende inzet. We raken steeds meer opgewonden en vieren de heldere nacht van onze vriendschap. Broederschap. Dance zegt nu dat hij wil dat ik de peetvader van zijn zoontje wordt. We blijven lachen. Dan geeft hij mij zijn armband als blijk van waardering. Een van zwarte wol gevlochten band. ‘Weet je’ zegt hij ‘als je straks in New York bent en een zwarte ziet die band aan je arm, dan weet hij dat je mijn vriend bent en dat ze je met rust moeten laten’.


Vanaf dat moment gedraagt hij zich ook als de oudere broer die ik nooit heb gehad. Terwijl ik vergeefs sta te wachten op mijn nicht in het busstation van Chicago houdt hij mijn bagage in de gaten en laat duidelijk zien dat we bij elkaar horen. Voor het geval dat. Ik mag daar dan een beetje naïef over zijn, hij weet hoe het er in de wereld aan toe gaat. Naderhand blijkt dat het telegram van mijn komst mijn nicht niet op tijd heeft bereikt. Dus trek ik zelf die conclusie en gaan we samen verder naar New York.

Als we Chicago verlaten is het nog een volle dag naar onze eindbestemming. De bus raast voort. Telkens stoppen we dan om de drie uur om een road house restaurant binnen te vliegen. Zijn geld is op dus ik trakteer. We eten en drinken. We nemen fruit mee voor onderweg en springen haasje over om de spieren soepel te houden. Uiteindelijk vallen we in slaap. Als we vele uren later wakker worden zien we dat New Jersey in de verte oprijst. Dan is er Manhattan. Mist omlijst de skyline. Hier in de Port Authority of New York nemen we afscheid en ik weet dat we elkaar waarschijnlijk nooit meer zullen terugzien. Ik voel me plotseling alleen, maar die eenzaamheid gaat samen met blijheid. Blij omdat ik weet dat ergens in dit grote Amerika een zwarte godheid leeft die ‘Dance’ heet. Curtis ‘Dance’ Hamilton. Zijn vader die hem als klein kereltje zag dansen keek hem lachend aan en zei: ‘Curtis, from now on I call you Dance’. En de Duitse en de Vietnamese meisjes zeiden: ‘Dance – Oh ‘Dance’ – dance! En hij danste voor ze en maakte ze gek.


Hier staan we nog even, bij de kluisjes, en doen nog eenmaal onze vriendschaps handdruk, met de tikken op het hart, de knippende vingers. ‘Right on brother, take good care of yourself’. Ik loop Eighth Avenue op, spring in een taxi die 42nd street op schiet en de chauffeur scheurt me naar mijn hotel.

First published as a story booklet in 1979: Seven thousand silver miles.

6 thoughts on “On the road with Curtis ‘Dance’ Hamilton, in search for America.

  1. Prachtig Huub, wat ben je toch een goede verhalenschrijver.

  2. Dank je Stan, en dit verhaal heb ik geschreven toen ik 22 was. Zo goed als niets aan veranderd.

  3. Theo Lie A Lien vindt dit geweldig.

  4. Sjaak Hosters vindt dit geweldig.

  5. Kai Bevington likes this.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close