On Mothers-in-law and Spies

DE NEDERLANDSE VERSIE VIND JE ONDER AAN DE PAGINA


On the day an acquaintance of mine left China for Europe, she was asked at the last minute at the airport if she wanted to work as a spy. She refused and left the Motherland without the chance of a scholarship or other generous support. Even though she was a former officer in the Chinese People’s Army, after Tienanmen, her loyalty lay mainly with herself. Nonetheless, I always have to smile when I think of that scene. Because saying that you refused does not mean that it is true. As a spy, you can never say who or what you are. Telling that you rejected such a position sounds reasonable, but naming the possibility gives food to the imagination. It remains possible. Still. Also later.

” Not being able to get a clear picture of someone” sounds familiar. It is the “Conditio Sine Qua Non” that signed my childhood. The “necessary condition” to survive in a hostile world. A secret agent is dependent on himself. The only one who – he or she – can trust is himself. An “invisible task” requires “outsiders” who “behave” as “confidants” – as far as necessary and practical – and yet go their own way. In this way, “integration” is not only a matter for foreigners but also a task for acquaintances who assume an “unknown position” and must learn to behave. For shape and convenience.

As an only child, this is difficult because experience with a social context is limited. You must practice social behavior. If you do not speak “the language” of the environment, you will be excluded every time. In this way, you live from shock to shock and you develop an inner attitude that you cannot share for safety reasons. This way you become “a silent one”. That modesty is a sham. As soon as you find a like-minded soul, your flow of words cannot be stopped. Compassiveness is, as an exclusive state of mind, a pitfall. You won’t become everybody’s friend. Even if you learn to merge with your environment, “your true home” is still a secret area. We come and go alone. The possibilities are greatest within limits.

The inner world of home feeling is put to the test as soon as you enter the social. In the outside world, every step, every observable fact or behavior, is subject to classifications. Social class as a language area that acts as a passport. One for or against that makes your friend or foe. A free space does not seem to exist. It is right or wrong. Yet that in-between area exists, that invisible person. The man or woman who adapts to the environment like a chameleon to function without being noticed unnecessarily. A question of assuming an identity that contributes sufficiently to a position to become indispensable, as long as it lasts. Falling out of your role is forbidden until the moment your color is known, the mask drops … and you are at a safe distance. Untouchable. That can turn against you. Or make you laugh last.

Being a spy in the house of life, or love requires an escape route. Nowadays everything exists to end with a photo, as an image, as an idea, as an assumption. The Pigeonhole is the home of the first and the last impression. Falling out of categories is withdrawing from that game. Being real, authentic, is cheating for the sake of the game. Staying under the radar as Modus Vivendi. A way of life or a way of dealing with each other’s differences, usually between conflicting parties who still decide to continue with what binds them together, even if you do not share the same values and norms. Or mission. Like with your mother-in-law. Because what binds you is that child of that mother, the rebel, the parvenu, the maladjusted prince or princess, who still deserves a place under the sun. Temporarily with you. That which does not receive recognition finds a way out and often finds it in the trick. An appropriate cover that you will only find if there is no solution. Spy work requires inventiveness and confusing banality. If your mission is successful, it is better to pack your bags. Those who no longer have a job are outlawed. Hurray. Time for the big disappearance.

anatoliy-gromov-rrSTWhUY8T8-unsplash

Over Schoonmoeders en Spionnen.

Op de dag dat een kennis van mij China verliet voor Europa, werd ze op de valreep op de luchthaven gevraagd of ze als spion wilde werken. Ze weigerde en verliet het moederland zonder kans te maken op een studiebeurs of een andere ruimhartige ondersteuning. Ook al was ze voormalig officier in het Chinese Volksleger, na Tienanmen lag haar loyaliteit vooral bij zichzelf. Desondanks moet ik altijd glimlachen als ik denk aan die scene. Want zeggen dat je hebt geweigerd wil nog niet zeggen dat het ook werkelijk zo is. Als spion kun je nooit zeggen wie of wat je echt bent. Vertellen dat je zo’n positie afwees klinkt redelijk, maar de mogelijkheid benoemen geeft voer aan de verbeelding. Het blijft mogelijk. Nog steeds. Ook later.

‘Geen hoogte van iemand kunnen krijgen’ klinkt zodoende bekend. Het is de ‘Conditio Sine Qua Non’ die mijn jeugd heeft getekend. De ‘noodzakelijke voorwaarde’ om in een vijandige wereld te kunnen overleven. Een geheim agent is op zichzelf aangewezen. De enige die – hij of zij – echt kan vertrouwen is zichzelf. Een ‘onzichtbare taak vraagt om ‘buitenstaanders’ die zich ‘gedragen’ als ‘vertrouwelingen’ – voor zover nodig en praktisch – en die toch hun eigen weg gaan. ‘Inburgeren’ is op die manier niet alleen een zaak van vreemdelingen, maar ook een taak van bekenden die een ‘onbekende positie’ innemen, en zich moeten leren gedragen. Voor de vorm en het gemak.

Als enig kind is dat lastig, omdat ervaring met een sociale context beperkt is. Sociaal gedrag moet je oefenen. Als je ‘de taal’ van de omgeving niet spreekt wordt je bij iedere miskleun telkens weer uitgesloten. Zo leef je van schok naar schok en ontwikkel je een innerlijke opstelling die je uit veiligheidsoverwegingen niet kunt delen. Zo wordt je ‘een stille’. Die ingetogenheid is schijn. Zodra je een gelijkgestemde ziel vindt is je woordenstroom niet te stoppen. Die mededeelzaamheid is als een exclusieve gemoedsgesteldheid een valkuil. Een allemansvriend zul je niet worden. Zelfs al leer je te versmelten met je omgeving, dan nog is ‘je ware thuishaven’ geheim gebied. We komen en gaan nu eenmaal alleen. Binnen de perken zijn de mogelijkheden het grootst.

De binnenwereld van het thuisgevoel wordt op de proef gesteld zodra je het sociale betreedt. In de buitenwereld wordt iedere stap, elk waarneembaar feit of gedrag, onderhevig aan classificaties. Sociale klasse als taalgebied dat fungeert als een paspoort. Een vóór of tégen dat je vriend of vijand maakt. Een vrije ruimte lijkt niet te bestaan. Het is Goed of Fout. Toch bestaat dat tussengebied, die onzichtbare mens. De man of vrouw die zich als een kameleon aanpast aan de omgeving om te kunnen functioneren zonder onnodig op te vallen. Een kwestie van een identiteit aannemen die voldoende bijdraagt aan een functie om onmisbaar te worden, zolang als dat duurt. Uit je rol vallen is verboden, tot het moment dat je kleur bekend, het masker laat vallen… èn je op veilige afstand bent. Onaanraakbaar. Dat kan zich tegen je keren. Of je als laatste doen lachen.

Een spion zijn in het huis van het leven, of de liefde, vraagt om een ontsnappingsweg. Tegenwoordig bestaat alles om op een foto te eindigen, als beeld, als idee, als aanname. De hokjesgeest is het huis van de eerste èn van de laatste indruk. Buiten categorieën vallen is je onttrekken aan dat spel. Echt zijn, authentiek, is vals spelen omwille van het spel. Onder de radar blijven als Modus Vivendi. Een manier van leven of een manier van omgaan met elkaars verschillen, meestal tussen conflicterende partijen die toch beslissen om door te gaan met datgene wat hen bindt, zelfs al deel je niet dezelfde waarden en normen. Of missie. Zoals met je schoonmoeder. Want wat je bindt is dat kind van die moeder, de rebel, het parvenu, de onaangepaste prins of prinses, die toch een plekje onder de zon verdient. Tijdelijk bij jou. Dat wat geen erkenning krijgt zoekt een uitweg en vindt die vaak in de kunstgreep. Een toepasselijke dekmantel die je pas vindt als er geen oplossing is. Spionnenwerk vraagt inventiviteit en verwarrende banaliteit. Als je missie geslaagd is kun je maar beter je biezen pakken. Wie geen functie meer heeft is vogelvrij. Hoera. Tijd voor de grote verdwijntruc.


3 thoughts on “On Mothers-in-law and Spies

  1. Yoyce Banh vindt dit leuk.

  2. Carla Koch vindt dit leuk.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close