THIS IS WHAT IT IS

DE NEDERLANDSE VERSIE VIND JE ONDER AAN DE PAGINA


It was on a day like today, but it could be every day. Because days themselves seem indifferent. Probably because most people see them as a backdrop. As a background against which an event takes place. As a silent witness. So that a sketchy representation of that environment is sufficient. And still, days when the power fails, I remember because they are historical moments. Because they have an interest that goes beyond what we experience as “obvious”. Precisely because such “decisive moments” leave a trace that carves itself in pain as a memory. A wound that forms evidence as a scar. But in this case, no outer traces show, because inner events are the efficacy of temperament or character, show themselves in marrow and bone.

Power failure almost always comes unexpectedly. And even if it is announced, it disrupts our daily behavior. Our actions are inexorably halted. The light goes out, devices stop functioning – as far as they no longer work on batteries – streets are covered in darkness, shops and gas stations close their doors, hospitals switch over to their emergency unit. What is called life comes to a halt. At most illuminated by candles, tea lights or the glare of the screens of a mobile phone or tablet. And then the unexpected becomes an exercise in waiting for the moment when the failure is over. An hour, two hours, three hours. In a well-organized society rarely longer than that.

If it is true that the functioning of the brain corresponds to electronic systems, then a temporary interruption of the power supply is synonymous and a metaphor for an interruption in the daily routine. Every way of life brings habituation with time. A pause in those routines only stands out if there is a serious disconnection of the balance. No matter how you turn it around, you cannot ignore it anymore. You are faced with a fait accompli. Just like with the diagnosis of an incurable disease. Breaking a relationship. Immediate dismissal. Bankruptcy. Some failure. Who cuts off the lifestream. And this place, here and now, has turned into a disaster area. How much time do you need to restore peace, harmony, balance? Depending on the extent to which consequences intervene. A couple of hours. Days. Weeks. Months. Years. Tick ​​marks that make you realize what’s going on. Nowadays that – like a sore muscle – extends into the present tense and asks you for a long time the question: “what is this?”

stroomstoring

DIT IS WAT HET IS

Het was op een dag als vandaag, maar het kon iedere dag zijn. Omdat dagen zelf onverschillig lijken. Waarschijnlijk omdat ze door de meeste mensen worden gezien als decor. Als een achtergrond waartegen een gebeurtenis zich afspeelt. Als stille getuige. Zodat een schetsmatige weergave van die omgeving voldoende is. En toch staan dagen waarop de stroom uitvalt me bij omdat het historische momenten zijn. Omdat ze een belang hebben die wat we als ‘vanzelfsprekend’ ervaren direct overstijgt. Juist omdat zulke ‘beslissende momenten’ een spoor nalaten die zich als pijn in de herinnering kerft. Een wond die als litteken bewijs vormt. Maar in dit geval geen uiterlijke sporen laat zien, omdat innerlijke voorvallen werkzaamheid zijn van temperament of karakter, zich tonen in merg en been.

Stroomuitval komt bijna altijd onverwacht. En zelfs als ze is aangekondigd ontregelt zij ons dagelijks gedrag. Onverbiddelijk worden onze handelingen stilgelegd. Licht dooft, apparaten stoppen met functioneren – voor zover ze niet verder werken op batterijen – straten zijn gehuld in duisternis, winkels en benzinestations sluiten hun deuren, ziekenhuizen schakelen over op hun noodaggregaat. Wat leven heet komt tot stilstand. Hooguit bijgelicht door kaarsen, waxinelichtjes of het schijnsel van de schermpjes van een mobiele telefoon of een tablet. En dan wordt het onverwachte een oefening in wachten op het moment dat de storing voorbij is. Een uur, twee uur, drie uur. In een goed georganiseerde maatschappij zelden langer dan dat.

Als het waar is dat de werking van de hersenen overeenkomt met elektronische systemen dan is een tijdelijke onderbreking van de stroomvoorziening synoniem en een metafoor voor een interruptie in de dagelijkse gang van zaken. Iedere levenswijze brengt na verloop van tijd gewenning mee. Een pauze in die routines valt pas op als er sprake is van een ernstige ontkoppeling van het evenwicht. Hoe je het ook wendt of keert, je kunt er niet meer om heen. Je staat voor een voldongen feit. Net als bij de diagnose van een ongeneeslijke ziekte. Het verbreken van een relatie. Op staande voet ontslag. Faillissement. De een of andere mislukking. Die de levensstroom afkapt. En deze plek, hier en nu, veranderd in een rampgebied. Hoeveel tijd heb je dan nodig om rust, harmonie, het evenwicht te herstellen? Afhankelijk van de mate waarin gevolgen ingrijpen. Een paar uur. Dagen. Weken. Maanden. Jaren. Maatstreepjes die je doen beseffen wat er aan de hand is. Een heden dat zich – als een pijnlijke spier – uitstrekt in de tegenwoordige tijd en je langdurig voor de vraag stelt: ‘wat is dit?’


5 thoughts on “THIS IS WHAT IT IS

  1. João-Maria liked your post.

  2. Carla Koch vindt dit leuk.

  3. Chris Ezerman vindt dit leuk.

  4. Andreas Koch vindt dit leuk.

  5. Mooi verwoord Huub. De stroomstoring als metafoor voor wat er soms in de hersenen plaatsvindt.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close