HOW DOES IT FEEL?

DE NEDERLANDSE VERSIE VIND JE ONDER AAN DE PAGINA


I wake up at half-past twelve. It’s the middle of the night. The table lamps in the living room and the kitchen cast soft light on the walls. Photographs and paintings show a hardening shadow above and on the side of the frames. At nine o’clock I fell asleep. So deep that I now need more than an hour to wake up. Before I feel present again. I first eat a pear in the kitchen. Drink a large glass of water in which I dissolve a Vitamin C tablet. Straighten the cushions on the couch. Then I wonder which side of the table I will sit on. In the living room where my two laptops are, the couch, and six overflowing bookcases. For now, I am sitting with my back to the window. The curtains closed behind me. In the last few weeks, I regularly change places at that large blue work table, which I once designed myself and was executed by two furniture makers. Thirty-one years ago. First I was on the short side on the right, now I am often on the short side on the left during the day. Different view. My house is one floor higher than the other houses in this neighborhood, north of the city center. That gives me a view of the rooftops. Two trees in the backyard have recently been cut down by my neighbors, so I prefer to look to the right than to the left from the large window. When I receive visitors, I am usually on the right. It is the place where my wife wrote her last emails in the days before she died. Six years ago. Tonight I notice that the energy in my body is calmer after the acupuncture treatment this afternoon. In recent years, in terms of energy, I have been living as a commuter between two banks. Like a switch. If there is a visitor who turns on the light, I will be there for a while. If nobody comes I am an absentee in my own life, who occasionally wakes up. The first year after my wife’s death is marked by a slow decline in the adrenaline high that I lived with for two years as a caregiver. The fatigue that follows breaks off everything from which I derive an identity until that moment. Work. Relationships. Activities. I float aimlessly between a past that no longer exists and a future that is unimaginable. Has that changed now? I am more careful in drawing too premature conclusions. It is too easy to mislead the idea that hope makes you alive. Nothing is what it used to be. If you believe that there are still old dreams that you could or should realize, you may wonder whether they are still relevant. Or a pitfall that you dig for yourself, as a touchstone. A mirage of desires that belong to a story that you are no longer. Between hope, desires, and dreams you awaken in a reality that is enough for itself. Outside, the November fog should blur the moon, but there are only gray clouds. This weather forecast does not apply to this area.

uitzicht

HOE VOELT HET?

Ik word wakker om half één. Het is midden in de nacht. De schemerlampen in de huiskamer en de keuken werpen zacht licht op de muren. Foto’s en schilderijen tonen een harder wordende schaduw boven en aan de zijkant van de lijsten. Om negen uur viel ik in slaap. Zo diep dat ik nu meer dan een uur nodig heb om wakker te worden. Voor ik me weer aanwezig voel. Ik eet eerst een peer in de keuken. Drink een groot glas water waar ik een Vitamine C-tablet in oplos. Zet de kussens op de bank recht. Daarna vraag ik me af aan welke kant van de tafel ik ga zitten. In de huiskamer waar mijn twee laptops staan, de bank, en zes overvolle boekenkasten. Voor nu zit ik met mijn rug naar het raam. De gordijnen achter mij dichtgetrokken. De laatste weken wissel ik regelmatig van plaats aan die grote blauwe werktafel, die ik ooit zelf heb ontworpen en is uitgevoerd door twee bevriende meubelmakers. Eén en dertig jaar geleden. Zat ik eerst aan de korte kant rechts, nu zit ik overdag vaak aan de korte kant links. Ander uitzicht. Mijn huis ligt een etage hoger dan de andere huizen in deze buurt, ten noorden van het centrum van de stad. Daardoor heb ik uitzicht over de daken. Twee bomen in de achtertuin zijn onlangs omgehakt door mijn buren, daarom kijk ik liever naar rechts dan naar links uit het grote raam. Als ik bezoek ontvang zit ik meestal rechts. Het is de plek waar mijn vrouw haar laatste e-mails schreef in de dagen voor ze stierf. Zes jaar geleden. Vanavond merk ik dat de energie in mijn lijf rustiger is na de acupunctuur behandeling vanmiddag. De laatste jaren leef ik, wat energie betreft, als een pendelaar tussen twee oevers. Als een schakelaar. Als er bezoek komt die het licht aandoet besta ik even. Als er niemand komt ben ik een afwezige in mijn eigen leven, die af en toe ontwaakt. Het eerste jaar na de dood van mijn vrouw staat in het teken van een langzame afname van de adrenaline high waar ik twee jaar mee leefde als mantelzorger. De vermoeidheid die daarop volgt breekt alles af waar ik tot dat moment een identiteit aan ontleen. Werk. Relaties. Activiteiten. Ik zweef doelloos tussen een verleden dat niet meer bestaat en een toekomst die onvoorstelbaar is. Is daar nu verandering in gekomen? Ik ben voorzichtiger in het trekken van al te voortijdige conclusies. Het idee dat hoop doet leven zet je al te gemakkelijk op het verkeerde been. Niets is meer wat het was. Als je meent dat er nog oude dromen bestaan die je zou kunnen of moeten verwezenlijken mag je je afvragen of die nog relevant zijn. Of een valkuil die je graaft voor jezelf, als toetssteen. Een luchtspiegeling van verlangens die behoren tot een verhaal dat jij niet meer bent. Tussen hoop, verlangens en dromen ontwaak je in een werkelijkheid die zichzelf genoeg is. Buiten zou de novembermist de maan moeten vervagen, maar er zijn alleen grijze wolken. Die weersvoorspelling is niet van toepassing op dit gebied.


8 thoughts on “HOW DOES IT FEEL?

  1. Conny Beneden liked your post.

  2. Andreas Koch vindt dit leuk.

  3. Louis liked this blog.

  4. Kent Wayne liked your post.

  5. Carla Koch vindt dit leuk.

  6. Arlette Boerlage vindt dit leuk.

  7. “Nieuwe dromen. Andere toetsstenen. Onbekende valkuilen. Andere gasten aan de tafel.”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close