3. Into the genetic whirlpool. Prenatal maneuvers in the dark.

I am a human about to be. I can not think or talk or feel. I am in limbo. But at least I Am. I am no longer out of it. A Promise made by the past to the future. I am the beginning of flesh-made words. Chromosomes. Double Helix. DNA. Defining the person I will be. Tell me how to grow. Who will I be when I am old? My DNA has a lot of gifts that are waiting for me. I’ll find out on my birthday what it brings. Will I be an X or a Y? A girl or a boy?

I am being pulled in all directions. Could go anywhere. Become anything. And yet it feels as if nothing is left to chance. I am in Uterus. Home for the next nine months. My form is a tube, nerves light up, signals flicker through the neurons, Is this it? The point at where my life begins? I am. Therefore I think. See me. Feel me. Hear me. Touch me.

Drastic changes sweep through my mothers system. Her blood volume. An oxygen rescue line is laid. A connection with my mother’s blood stream. All I need to grow. One of my first recognizable organs that takes form is my heart. There is no other way to spread the food and the oxygen I need to flourish. After 22 days it burst suddenly into life. And triggers a chain reaction until all heart cells are beating. Someone has put a clock in me. A rhythm, the beat of a giant drum. Go, on, go on, go on…

She looks at my father this morning and says: ‘I know I am pregnant’. I am growing about 1 mm every day. Other organs come to life, and eyes, legs, arms. Come closer, look at me, do you recognize yourself? I am fetus. The placenta brings everything you eat, drink and carry as a virus, in my bloodstream. You are my bodyguard.

Some mornings you feel ill. Mood swings, anxiety, changes in taste, nausea. You gain weight. And your heart beats faster. I move. I Am lying in the marinade of your mind. Examine the feeling of my nose. My arm comes close to my face. I kneel. No, I’m not twins, but a loner. And I give you a kick. I learn to walk. While I am floating. I dance. On a trampoline. 11 weeks now. And the fact that you will be given birth to a boy will increase the possibility of a miscarriage next time. I am going to be a boy.

Yes, I am not the universe. Everything that is, is within me. I touch these walls and I realise I must be deep inside a greater universe. I dream. I am sleeping. I feel. And before I know it, it’s time to go.


A Life To Live. The tale of a man who came to earth.


brady-bellini-191086-unsplash

3. In de genetische draaikolk. Prenatale manoeuvres in het duister.

Ik ben een mens die op het punt staat te zijn. Ik kan niet denken, praten of voelen. Ik zit in het ongewisse. Maar ik ben tenminste. Ik lig er niet meer uit. Een belofte gemaakt door het verleden aan de toekomst. Ik ben het begin van vleesachtige woorden. Chromosomen. Dubbele helix. DNA. Die de persoon definiëren die ik zal zijn. Vertel me hoe je moet groeien. Wie zal ik zijn als ik oud ben? Mijn DNA heeft veel cadeautjes die op me wachten. Ik zal op mijn geboortedag ontdekken wat het oplevert. Wordt ik een X of een Y? Een meisje of een jongen?

Ik word alle kanten op getrokken. Kan overal heen gaan. Word alles. En toch voelt het alsof niets aan het toeval wordt overgelaten. Ik ben in de schoot van mijn moeder. Thuis voor de komende negen maanden. Mijn vorm is een buis, zenuwen lichten op, signalen flikkeren door de neuronen. Is dit het? Het punt waar mijn leven begint? Ik ben. Daarom denk ik. Zie mij. Voel mij. Hoor mij. Raak me aan.

Ingrijpende veranderingen vinden hun weg door mijn moeders systeem. Haar bloedvolume. Een zuurstof-reddingslijn wordt aangelegd. Een verbinding met de bloedstroom van mijn moeder. Alles wat ik nodig heb om te groeien. Een van mijn eerste herkenbare organen die vorm krijgt is mijn hart. Er is geen andere manier om het voedsel en de zuurstof te verspreiden die ik nodig heb om te bloeien. Na 22 dagen barst hij plotseling uit en komt tot leven. En activeert een kettingreactie tot alle hartcellen kloppend zijn. Iemand heeft een klok in me gestopt. Een ritme, een paukenslag. Ga door, ga door, ga verder …

Ze kijkt deze ochtend naar mijn vader en zegt: ‘Ik weet dat ik zwanger ben’. Ik groei elke dag ongeveer 1 mm. Andere organen komen tot leven, en ogen, benen, armen. Kom dichterbij, kijk me aan, herken je jezelf? Ik ben een foetus. De placenta brengt alles wat jij eet, drinkt en als virus meedraagt, in mijn bloedbaan. Jij bent mijn lijfwacht.

Op sommige ochtenden voel je je ziek. Stemmingswisselingen, angstgevoelens, smaakveranderingen, misselijkheid. Je wordt zwaarder. En je hart klopt sneller. Ik beweeg. Ik lig in de marinade van je geest. Onderzoek het gevoel van mijn neus. Mijn arm komt dicht bij mijn gezicht. Ik kniel. Nee, ik ben geen tweeling, maar een eenling. En ik geef je een schop. Ik leer te lopen. Terwijl ik dobber. Ik dans. Op een trampoline. 11 weken nu. En het feit dat je een jongen krijgt, vergroot de kans op een miskraam de volgende keer. Ik ga een jongen zijn.

Ja, ik ben niet het universum. Alles dat is, is in mij. Ik raak deze muren aan en ik besef dat ik diep in een groter universum moet zijn. Ik droom. Ik slaap. Ik voel. En voor ik het weet is het tijd om te gaan.


Een leven om te leven. Het verhaal van een man die naar de aarde kwam.


Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close