4. Early childhood as remembered by the apartment where I was born.

I dream of big birds.
What are they? Crows? Pigeons? Jays?
Or very different birds? Buzzards or Eagles?
They are flying towards me with a tremendous speed.
I cry without knowing.
The light is turned on just before they arrive.
My mother asks me what’s bothering me.
But I can not answer yet.
Only sobbing, crying, breathing, being out of breath.


I am an upstairs apartment on the 2nd floor in the center of Rotterdam in The Netherlands. Built in 1953. Located in a quiet side street of the popular Meent. The ideal house in the city: in the middle of the bustling center, located in the shadow of a big church, The Laurenskerk. I measure 65 square meters and consist of 3 rooms (living room (490 x 375), side room (285 x 215) and bedroom (400 x 375), a kitchen (255 x 285), a shower (155 x 110).), a hallway and a toilet. The City center was completely bombed out at the beginning of the war.

From the kitchen and the side room you reach a small balcony (110 x 350) that borders the back, the Opperthof. You enter via a staircase. The central entrance has doorbells, a staircase and gives access to the storerooms, downstairs in the basement. That entrance is at the Oppert. The house number of the family is 5b. The family Van S. lives next to them (with a son who later becomes a journalist at the Volkskrant newspaper), who has a bicycle shop downstairs at the corner of the street on the Meent. The childless family V. lives below them, they are older people. Bottom right is the family R., who has a small daughter named C. The father drives around in a large light blue Cadillac.

The family began to inhabit my space in 1955. A newly married couple with a desire to have children. The man had his own company for advertising painting and decoration. The woman became a housewife, but she already had her own career in the fashion world.

Their baby was born on August 2, 1956 at 1:12 am. A son.

Actually the family is a bit restless in my interior. There are many emotions. You do not notice that much with the man, but that is because it is an inner grease. The woman can respond violently. With her everything comes out quickly. And the child is a bit in between. Sometimes it can be quiet, sometimes it can also react strongly. That already started in the cradle.

The child feels a lot and sometimes the tension rises too high. The woman is often unpleasantly surprised by the man’s unfinished business. Which is completely contrary to her expectations. For example, the man has tax debts and he comes home far too late after his work. With a sip, even that. The child does not understand what is going on, and they also don’t tell me anything. But I hear all that is said and although the child does not understand yet, it feels that the mood is often dark. He gets anxious dreams.

I do not know exactly how long this took. At a given moment, perhaps after a year or three, there will be more line in the family. They are more used to it. To each other and to the situation. Things that were difficult are arranged and the man is a bit more mature with his wife. As far as he can.

Yet the woman also has a lot of grief, because she has had a miscarriage and finds life empty without her active career. Later she will temporarily take some jobs, but that does not work well with the child who feels left alone.

He is a sensitive boy who does not know what to do with the limits his mother places on him. The latter is because his mother is often too firm. Mothers want is law. Nothing wrong with that, but it makes the child insecure, because he does not know whether he is loved. It feels contradictory when his mother indicates her limits. Because of the certainty he always feels rejected. That makes him desperate and actually is a sort of grief, but his mother can not stand that again. Actually she should have help with the upbringing, but if there is, she rejects that. She sees help as a disqualification. You have that with former executives.

There are many older people in the house when there is a visit. Brothers and sisters, grandfather and grandmother. Sometimes a child, but those are exceptions. One or two, at most three friends has the child. They rarely visit. So he has to see them on the street, but the world is harsh for an only child. He is a stranger there.

The mother wants to move and in 1968 the time has come. Then this experience is over for me. What do I think of this family? Ah it was at the end of the fifties. The war was just over and the parents had also experienced the crisis years. They had found each other through a sister of the man who had met the woman on a holiday at Lago Maggiore. That is how it came about. There were big expectations, but they did not come out completely. Yet they were people with the heart in the right place. There was nothing bad, at most awkwardness. How it was for the child? I think very lonely. In fact, they were all a bit lonely. Dealing well with each other was not their strong point. There was a lot of silence. And by keeping silent you become even more lonely. That’s how it is. But the boy had a way out. Books and his imagination.


A Life To Live. The tale of a man who came to earth.


boydreaming

Ik droom van grote vogels
Wat zijn het? Kraaien? Duiven? Vlaamse gaaien?
Of heel andere vogels? Buizerds of Adelaars?
Ze komen met een enorme snelheid op mij afvliegen.
Ik huil zonder het te weten.
Vlak voordat ze bij me zijn gaat het licht aan.
Mijn moeder vraagt wat er is.
Maar ik kan nog niet antwoorden.
Alleen snikken, huilen, ademen, buiten adem zijn.

4. Vroege jeugd zoals herinnerd door het huis waar ik ben geboren.

Ik ben een bovenwoning op de 2e verdieping in het centrum van Rotterdam. Gebouwd in 1953. Gelegen in een rustige zijstraat van de populaire Meent. Het ideale huis in de stad: in het midden van het bruisende centrum, gelegen in de schaduw van de Laurenskerk. Ik meet 65 vierkante meter en bestaat uit 3 kamers (woonkamer (490 x 375), zijkamer (285 x 215) en slaapkamer (400 x 375), een keuken (255 x 285), een douche (155 x 110).), een hal en een toilet. Het stadscentrum was volledig gebombardeerd aan het begin van de oorlog.

Vanuit de keuken en de zijkamer bereik je een klein balkon (110 x 350) dat grenst aan de achterkant, de Opperthof. Je komt binnen via een trap. De centrale entree heeft deurbellen, een trap en geeft toegang tot de bergingen, beneden in de kelder. Die ingang is bij de Oppert. Het huisnummer van de familie is 5b. De familie Van S. woont naast hen (met een zoon die later journalist wordt voor de Volkskrant), die op de hoek van de straat aan de Meent een fietsenwinkel beneden heeft. De kinderloze familie V. woont onder hen, het zijn oudere mensen. Rechtsonder staat de familie R., die een kleine dochter heeft genaamd C. De vader rijdt rond in een grote lichtblauwe Cadillac.

Het gezin begon mijn ruimte te bewonen in 1955. Een pas getrouwd stel met een verlangen om kinderen te krijgen. De man had zijn eigen bedrijf voor reclame schilderen en decoratie. De vrouw werd huisvrouw, maar ze had al haar eigen carrière in de modewereld.

Hun baby werd geboren op 2 augustus 1956 om 1:12 uur. Een zoon.

Eigenlijk is het gezin wel een beetje onrustig in mijn binnenste. Er zijn veel emoties. Bij de man merk je daar niet zoveel van, maar dat komt omdat het een binnenvetter is. De vrouw kan heftig reageren. Bij haar komt alles snel naar buiten. En het kind zit daar een beetje tussenin. Soms kan het stil zijn, soms ook sterk reageren. Dat begon al in de wieg.

Het kind voelt heel veel aan en soms is de spanning om te snijden. De vrouw wordt vaak onaangenaam verrast door onafgemaakte zaken van de man. Dat is in strijd met haar verwachtingen. Zo heeft de man belastingschulden en komt hij veel te laat thuis na zijn werk. Met een slok op, dat ook nog. Het kind weet nog van niks en ook mij vertellen ze niks. Maar ik hoor alles en het kind begrijpt nog niets, maar voelt wel dat de stemming somber is. Hij krijgt er angstdromen van.

Ik weet niet precies hoe lang dit heeft geduurd. Op een gegeven moment, misschien na een jaar of drie komt er wat meer lijn in het gezin. Ze zijn meer gewend. Aan elkaar en aan de situatie. Dingen die lastig waren zijn geregeld en de man gaat wat meer volwassen om met zijn vrouw. Voor zover hij dat kan.

Toch heeft de vrouw ook veel verdriet, omdat ze een miskraam heeft gehad en het leven maar leeg vindt zonder haar actieve loopbaan. Later zal ze tijdelijk wat baantjes nemen, maar dat valt niet goed bij het kind dat zich alleen gelaten voelt.

Het is een gevoelig jongetje dat niet goed raad weet met de grenzen die zijn moeder aan hem stelt. Dat laatste komt omdat zijn moeder vaak te stellig is. Moeders wil is wet. Op zich niets mis mee, maar het maakt het kind onzeker, omdat hij niet goed weet of er van hem gehouden wordt. Het voelt tegenstrijdig als zijn moeder haar grenzen aangeeft. Door de stelligheid voelt hij zich telkens afgewezen. Dat maakt hem radeloos van woede en eigenlijk is dat verdriet, maar daar kan zijn moeder weer niet tegen. Eigenlijk zou ze hulp moeten hebben bij de opvoeding, maar als die er is wijst ze dat af. Ze ziet hulp als een diskwalificatie. Dat heb je met ex-leidinggevenden.

Er zijn veel oudere mensen in het huis als er visite is. Broers en zussen, opa en oma. Een enkele keer een kind, maar dat zijn toch wel uitzonderingen. Eén of, twee, hooguit drie vriendjes heeft het kind. Meer komen er niet over de vloer. Dus moet hij het op straat zien te vinden, maar de wereld is hard voor een enig kind. Hij is een vreemde.

De moeder wil graag verhuizen en in 1968 is het zover. Dan is deze ervaring voor mij voorbij. Wat vind ik van dit gezin zeg je? Ach het was eind 50er jaren. De oorlog was net voorbij en de ouders hadden ook de crisisjaren meegemaakt. Ze hadden elkaar gevonden via een zus van de man, die de vrouw was tegengekomen op een vakantie aan het Lago Maggiore. Zo is het gekomen. Er waren grote verwachtingen, maar die kwamen niet helemaal uit. Toch waren het mensen met het hart op de goede plek. Er zat niets slechts bij, hooguit onhandigheid. Hoe het was voor het kind? Ik denk heel eenzaam. Eigenlijk waren ze allemaal een beetje eenzaam. Goed omgaan met elkaar was niet hun sterkste punt. Er werd veel gezwegen. En van zwijgen wordt je nog eenzamer. Zo is het. Maar de jongen had een uitweg. Boeken en zijn verbeeldingskracht.


Een leven om te leven. Het verhaal van een man die naar de aarde kwam.


Advertisements

5 thoughts on “4. Early childhood as remembered by the apartment where I was born.

  1. Andreas Koch vindt dit leuk.

  2. Chris Ezerman vindt dit leuk.

  3. Mooie overgang van gezichtspunt (!), jammer dat het huis niet iets ‘huisachtiger’ denkt, het lijkt net een mens…

  4. Carla Koch vindt dit leuk.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close